กระทู้นี้โหลดนรก -*-

เอ้อ เห็นลายเซนต์ 302#27 ม.5 ใช่ป่ะ
ไปเล่นกระทู้ม.5มั่งนา:D

ดินสอเด็กซิ่ว 3 ปี ซ้อน ????~

ณ ร้านอัลลินห์ สารพัดเครื่องช่าง

    ผมกับโซฟอสได้เดินตามผู้หญิงคนนั้นไปเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดอยู่ที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง ร้านนี้

เป็นบ้านไม้ธรรมดาๆไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ภายในนั้นกลับแปลกประหลาด เพราะนอกจากของที่วาง

ระเกะระกะแล้ว ยังมีประตูมากมาย รวมถึงช่องแคบๆอะไรนั่นอีกด้วยและขณะที่เรากำลังเดินไปหน้า

เคาท์เตอร์นั้น ชายแก่ร่างท้วมพูดขึ้นว่า..

"อ้าว โมเรราห์ พาใครมาละเนี่ย" เสียงของชายแก่ผู้หนึ่งดังขึ้น

"คุณลุงคะ สองคนนี้เนี่ยเกือบโดนพวก มอลซาช์เร็ม เอาไปฆ่าแล้วนะซิคะ" โมเรราห์พูด

"หา!!! แล้วเจ้าหนู..เป็นอะไรกันรึเปล่า!" คุณลุงผู้นั้นถามขึ้น

"ปะ..เปล่าครับ…" โซฟอสกับผมตอบพร้อมกัน

"แล้วเจ้าหนูสองคนละ ชื่ออะไรกินข้าวมารึยัง ส่วนลุงนะชื่อ โมเรล์ อัลลินห์ เป็นเจ้าของร้านนี้นะ" ลุงโม

เรล์พูดขึ้น

"ผมชื่อ โซฟอส และเพื่อนผมคนนี้นะ ชื่อ เซฟิรอส ครับ" โซฟอสพูด ทันใดนั้นลุงโมเรล์ทำหน้าช็อคสุดขีด

"ละ..ละ..หลานของไอเซ็ฟใช่มั้ย?" ลุงถาม

"ครับ" ผมตอบ

"หลบเร็วๆๆๆๆก้มลงๆๆๆวิ่งไปที่ห้องใต้ดินเดี๋ยวนี้ โมเรราห์พาเขาสองคนไปเร็วเข้า เร็วๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!!" ลุงโม

เรล์ตะโกน

    ขณะที่พวกเราทั้ง 4 คนหลบที่ห้องใต้ดินนั้น พวกเราได้ยินเสียงคนวิ่ง เสียงคนรื้อข้าวของ

เสียงคนโหวกเหวกโวยวาย อึกทึกไปหมด

"นี่มัน..หมายความว่ายังไงเนี่ยฮะ ผมงงไปหมดแล้ว" โซฟอสบอก

"เวลา..เวลาเดินเร็วขึ้นอีกแล้ว…" ลุงโมเรล์บอก

"ลุงคะ…ต้องรีบแล้วละคะ….ไม่อย่างนั้นไม่ทันแน่!" โมเรราห์บอก

"ทำไม นที ยังไม่มาอีกนะ" โมเรราห์พูดด้วยความกังวล

"นที เหรอฮะ???!!!" ผมพูดด้วยความแปลกใจ พร้อมกับมองหน้าโซฟอส - - มันก็แปลกใจเหมือนกัน

"เซฟิรอส โซฟอส คืออย่างนี้นะ ในตอนที่พวกเจ้าหลับไปเมื่อวานนี้นะเวลา..มันได้เดินเร็วขึ้น 1 อาทิตย์ ลุง

เองก็ไม่รู้ตัวจนกระทั่งตื่นเช้าขึ้น ลุงว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปชอบกล พวกกลุ่มมอลซาช์เร็มก็จ้องจะเข้ามา

ทำร้ายลุงกับโมเรราห์ สาเหตุที่ว่าเวลาเดินเร็วขึ้นเนี่ย ลุงว่าน่าจะเป็นเพราะว่ามีใครบางคนเห็นประโยชน์ของ

การเล่นไร้สาระของเด็กๆที่เขียนหนังสือ จึงเล่นตุกติกกับเวลา ลุงว่ามันจะต้องเป็นคนเดียวกับที่อยู่เบื้อง

หลังกลุ่มมอลซาช์เร็มแน่ๆ" ลุงโมเรล์บอก

"แล้วทำไมมันจะต้องมาทำร้ายพวกผมด้วยละครับ" ผมถาม

"เพราะมันรู้นะสิ ว่ากำลังจะมีคนไปทำลายหนังสือนั่น" ลุงตอบ

"แล้วนทีละครับ เขาจะทำยังไงละครับ" โซฟอสถาม

"ไม่ต้องห่วงเขาเตรียมทางหนีทีไล่ไว้แล้วละ" โมเรราห์พูด - - ทันใดนั้นชายผู้หนึ่งที่ใส่ชุดทหารปรากฏตัว

ขึ้น! ผมกับโซฟอสผงะไปชั่วครู่….

"ร้อนๆๆๆๆ ทำไมร้อนอย่างนี่นะ" เขาพูดพึมพำพร้อมกับถอดผ้าคลุมหน้าออก ปรากฎว่าเป็น นที นั่นเอง

"นที!!!!" โมเรราห์ร้องขึ้น

"ไหนละครับของที่จะนำมาให้ผมนะ" นทีบอก

"ของ…อ้อ…ของเหรอ..อืมๆๆ….ของ….อยู่…ไหน..หว่า….?...เฮ้ยยยยยยยยยยย!!!!! อยู่ข้างนอก!!!!" โซ

ฟอสบอก

"ว่าไงนะ! ของอยู่ข้างนอก!!!! จริงๆเล้ยน้านายนิ" ผมบอก

"ตายละถ้าพวกมันเห็นละก็.." ลุงโมเรล์พูด

"ไม่เป็นไรครับผมกับโซฟอสจะออกไปเอาเอง นาที..คุณดูและลุงหลานด้วยนะ!" ผมบอก

"เอ่อ..ครับ…แต่ผมชื่อนทีนะ" เขาบ่นพึมพำ

    ผมกับโซฟอสค่อยๆแง้มประตูห้องใต้ดินออกไป เราสองคนเดินชิดบันไดก่อนที่จะรีบเข้าไปอยู่หลังเคาท์เตอร์

"นั่นไง..กระเป๋านายอะ อยู่ให้โต๊ะนั่นไง " ผมชี้

"อืมๆ จะเอายังไงละทีนี้" โซฟอสบอก

    ทันใดนั้นเองผมได้มองเห็นไม้ยาวๆด้ามหนึ่ง น่าจะยาวพอที่จะเขี่ยกระเป๋าได้

"เอ้า!! เขี่ยๆๆๆ" ผมบอก

"อืมๆ" โซฟอสตอบ พร้อมกับลองเขี่ยกระเป๋าดู

"อีกนิดเดียวๆๆ" ผมบอก ทันใดนั้นเองเหมือนกับมีเท้าข้างหนึ่งมาเหยียบไม้เอาไว้ เราสองคนก็เลยเงยหน้า

ไปมองดู

"อะ..แฮะ….ๆๆๆ" ผมบอก - - ผมกับโซฟอสก็เลยเอาไม้ฟาดตัวมันก่อนที่มันจะตะโกนบอกพวก ผมก็เลย

ค่อยๆคลานไปเอากระเป๋าที่อยู่ใต้โต๊ะทันใดนั้นเอง…

"อะๆๆๆ….ฮะฮ่า…หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ยกมือขึ้นๆ - - นั่นละ - - ดีๆๆ ทีนี้มานี่ๆ อ้ะ..อะ! อย่าหยุกหยิก ไม่งั้นโดน

แทงไส้ขาดแน่" ชายโพกหัวคนหนึ่งขู่ผม ผมทำตามคำสั่งมันแล้วก็เตะกระเป๋าให้โซฟอสตอนที่มันไม่รู้ตัว

พร้อมกับบอกตะโกนบอกโซฟอสด้วยภาษาของเมืองไลท์ทาลซันว่า "Gvie ti ot Neate" (เอาไปให้

นที) 

"หา..แกบอกว่าอะไรนะ" มันถาม

"เปล่า.. ….ผมบอกว่า ผมเจ็บ! ก็แค่นั้น" ผมแกล้งพูด

"เฮ้ย..นายทำบ้าอะไรวะ เซฟิรอส" โซฟอสนึกแล้วรีบเดินไปที่ห้องใต้ดินทันที

"กะ..เกิดอะไรขึ้น….?" โมเรราห์ถาม

"พวกมันจับเซฟิรอสไว้ครับลุง!" โซฟอสบอก

"หา! อืม…." ลุงโมเรล์พูด

"ผมว่าไม่ต้องห่วงเซฟิรอสหรอกครับ หมอนั่นนะเอาตัวรอดเก่ง เมื่อตะกี้นี้สายตาของมันบอกว่าให้ผมพานที

ออกไปจากที่นี้ พอมีทางออกไปจากที่นี้บ้างมั้ยครับ?" โซฟอสถาม

"ถ้ามีก็มีอยู่หรอก ทางชั้น 2 ของร้านนี้นะ ตรงระเบียงจะมีทางเชื่อมต่อไปยังภูเขาซึ่งมันจะทะลุไปถึงเมือง

กรีนฟลอเรสต์แล้วต่อจากนั้นก็ถามชาวบ้านดูว่าเมืองไอซ์เบิร์นเมาท์ไปทางไหน" โมเรราห์บอก

"แต่ข้างล่างนะมีแต่พวกมอลซาช์เร็มเต็มไปหมดเลยนะซิคะ" โมเรราห์พูด

"ดังนั้นต้องมีตัวล่อ" ลุงโมเรล์พูดขึ้น

"เอาอย่างนี้ ลุงจะเป็นตัวล่อให้เอง เอาเซฟิรอสออกมาให้ได้ พวกเจ้าอาศัยโอกาสนี้ไปรอที่ชั้น 2 จำไว้นะ

เคาะประตู 1 ครั้ง แล้วจึงเปิดให้เขา" ลุงโมเรล์พูด

"แต่..ลุงคะ.." โมเรราห์พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

"โมเรราห์เอ๋ย…เจ้านะเป็นหลานที่น่ารักของปู่มาตลอด พ่อกับแม่ของเจ้าก็ดีใจที่เห็นเจ้าเติบโตขึ้นมาเช่นนี้

รู้ใช่มั้ยว่าที่เมืองกรีนฟลอเรสต์มีญาติของเจ้าอยู่" ลุงโมเรล์บอก

"ค่ะ" โมเรราห์ตอบ

"ไปอยู่กับเขาสักพัก แล้วลุงจะส่งคนไปบอกนะ" ลุงพูดต่อ

"ค่ะ..คุณลุง…" โมเรราห์บอก

    ทันใดนั้นลุงโมเรล์ก็ขึ้นไปข้างบน โดยที่โซฟอส นทีและโมเรราห์ตามหลังมา ผมซึ่งถูกจับอยู่

เห็นว่าสามคนนั้นอยู่หลังลุงโมเรล์ โซฟอสชี้นิ้วขึ้นข้างบนเป็นสัญญาณว่าให้ผมขึ้นข้างบน ผมพยักหน้ารับ

หน่อยๆ แล้วผมก็ชวนพวกมอลซาช์เร็มคุย

"นี่…ทำไมคุณถึงชื่อมอลซาช์เร็มละ?" ผมถาม

"แล้วแกจะถามทำไม.." มันตอบ

"ก็แค่อยากรู้…." ผมตอบ พร้อมกับส่งสัญญาณให้โซฟอสรู้ว่ามันเผลอแล้ว ทันใดนั้นโซฟอส นที โมเรราห์ก็

ฉวยโอกาสไปข้างบนได้เป็นผลสำเร็จ

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ข้าอยู่กับกลุ่มนี้มาถึง 5 ปี แต่ไม่มีใครบอกอะไรให้ข้ารู้เลย" มันตอบ

"งั้นก็แสดงว่าแกนะก็เป็นแค่สวะของกลุ่มนะซิ หึๆๆ" ผมตอบ

"หน๊อยยย!!! ไอหนูนิ!!! แก๊!!!" มันตวาดพร้อมทำท่าทีจะแทงผมได้ทุกเมื่อ แต่แล้วลุงโมเรล์ก็ออกมา

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ลุงโมเรล์ตวาด ไอผ้าโพกหัวหยุดทันที เสียงของลุงนั้นฟังดูมีอำนาจมากกว่าไอกลุ่มมอ

ลซาช์เร็มนี่ซะอีก
"ไง ไอแก่..ออกมาซะที" เสียงหนึ่งดังขึ้น

"หึๆๆ….ไอกลุ่มอ่อนหัดเอ๋ย..ลูกไม้แค่นี้พวกสวะ เศษเดนเหลือขอ อย่างพวกแกทำอะไรข้าไม่ได้หรอก…

หึๆ..ไอหนูนั่นก็พูดถูกพวกแก่มันก็แค่สวะจริงๆ" ลุงโมเรล์พูดขู่

"เดี๋ยะเถอะไอแก่!! ไอเด็กนี้ตายแน่!" มันพูดขู่บ้าง

"เอาเล้ย! ฆ่ามันเลยซิ ยังไงซะไอหนูนี่ก็ไม่มีความสำคัญกับข้าอยู่แล้ว" ลุงโมเรล์พูด

    ทันใดนั้นมันก็เอื้อมมือที่ถือมีดของมันขึ้น ผมหลับตาลง ทำสีหน้าหวาดกลัว และพยายามทำ

ให้สมจริงมากที่สุด…เพราะผมรู้ว่าลุงไม่มีทางให้ผมตายแน่ๆ ถึงในใจผมจะมีความลังเลอยู่บ้างก็ตาม..แต่

แล้ว…..

"ฉั๊วะ!!!" เสียงแทงเสียงหนึ่งดังขึ้น ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา..แล้วในตอนนั้นเอง..ไอผ้าโพกหัวก็ล้มลงไปพร้อม

กับมีดที่ปักกลางหลังหนึ่งเล่ม

"อะ.." ผมส่งเสียงด้วยความตกใจ

"โมเรล์เพื่อนรัก..ใจแข็งเหมือนเดิม.." เสียงหนึ่งดังขึ้น ผมหันกลับไปปรากฏว่าเป็นแก๊งมาเฟียที่ผมเจอที่

ร้านอาหารนี่นา…

"ไงฮ่ะหนู..ดั้นบอกแล้วไงละฮ่ะว่าเรานะต้องได้พบกันอีกแน่ๆ" มาเฟียผู้ที่เคยทำให้ผมขนลุกชูชันมาแล้ว

บอก
"เอ่อ..ครับ…" ผมตอบ

"เซฟิรอส! ขึ้นไปข้างบนซะ 1 ครั้งนะ" แล้วไปให้ไกลที่สุด พวกมอลซาช์เร็มยังอยู่อีกเต็มเมือง ส่วนทางนี้

เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ปล่อยให้ลุงจัดการเอง

"ครับ!" ผมตอบก่อนที่ผมจะวิ่งขึ้นไปที่ชั้น 2 ผมเคาะประตู 1 ครั้ง โมเรราห์จึงเปิดให้

"มานี่! เร็วๆ เราไม่มีเวลาแล้ว" โมเรราห์บอก ก่อนที่จะนำทางไปที่ภูเขา โซฟอสและนทีตามไป ก่อนที่ผม

จะไปนั้น….ก็มีเสียง "ปั้ง!" ดังขึ้น… - - ข้างล่างเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

    ผม โซฟอส โมเรราห์และนที เราสี่คนได้ลัดเลาะไปถึงหมู่บ้านกรีนฟลอเรสต์ได้สำเร็จ โม

เรราห์พูดขึ้นว่า

"ทางนี้ไปทางเมืองไอซ์เบิร์นเมาท์ ส่วนทางนี้ไปทางเมืองไลท์ทาลซันค่ะ"

"แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงละว่าจะไม่มีคนตามา" นทีถาม

"ไม่มีแน่นอนค่ะ ที่นี้นะมีแต่คนที่รู้ทางเข้าเท่านั้นถึงจะสามารถมาที่นี้ได้ค่ะ แล้วทางเข้าที่ว่านี้เนี่ยก็ไม่ใช่ว่า

จะหาเจอกันง่ายๆค่ะ" โมเรราห์ตอบ

"ขอบคุณมากนะ โมเรราห์" ผมบอก แลล้วก็หันไปบอกนทีว่า..

"นาทีครับ..เอ๊ย..นที…ของที่อยู่ในกระเป๋าใบนี้สำคัญมากอย่าทำให้มันหายไปไหน…"

"อ่า..ครับ…" นทีตอบแบบงงๆ

"ถึงคุณจะข้ามกาลเวลาได้…สักวันหนึ่งจะมีคนมาบอกคุณครับว่าสิ่งของที่ผมส่งให้เนี่ยมันสำคัญขนาดไหน"

โซฟอสบอก

"และผมเชื่อว่าคุณไม่ได้โง่ถึงขนาดที่จะทิ้งสิ่งของพวกนี้ไป" ผมพูดต่อ

"เอาละครับ..ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับแล้ว..หน้าที่ของผมสองคนหมดลงเพียงแค่นี้ นที โมเรราห์ พวกเราไป

ก่อนนะ….เราจะไม่ลืมพวกคุณสองคนเลย!" โซฟอสพูด

"ค่ะ! เช่นกันค่ะ" โมเรราห์พูด

"ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" นทีพูด

"ระวังตัวนะครับ นที อย่าให้ใครจับได้ อย่าทิ้งของ อย่าลืม และ อย่าอดนอนนะครับไม่อย่างนั้นคุณจะพลาด

ของดี" ผมทิ้งท้ายก่อนที่ผมและโซฟอสจะกลับเมืองไป…

    ผมและโซฟอสได้เดินกลับมาที่เมืองไลท์ทาลซัน ปู่เซ็ฟได้ออกมาต้อนรับพวกเรา

อย่างอบอุ่น

"หลายเอ๊ยยย..!!!!..ปู่นึกแล้ว…ว่าพวกเจ้าต้องทำได้" ปู่เซ็ฟบอก

"ครับปู่…ผมทำได้แล้วละครับ!" โซฟอสกับผมบอก

"เอาละ..เข้าไปอาบน้ำกันก่อนปู่จะทำมีทบอลอบชีสราดซอสของโปรดของพวกเจ้าไว้ให้ก็แล้วกัน" ปู่เซ็ฟ

บอก

"ครับ!" ผมกับโซฟอสตอบพร้อมกับรีบแย่งกันอาบน้ำ

    เมื่อถึงเวลากินข้าวเย็นผมกับโซฟอสก็เล่าให้ปู่เซ็ฟฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในระหว่างที่พวกผม

เดินทาง ทั้งแก๊งมาเฟีย เมืองมอร์รอค โมเรราห์และลุงโมเรล์ เราทั้งสามคนก็หัวเราะไป ทานอาหารเย็นไป

อย่างมีความสุข จนกระทั่งมีคำถามหนึ่งที่ค้างคาใจผมมานานผมจึงถามปู่เซ็ฟว่า…

"ปู่ครับ….แล้วเบ็ทซาเรลอีกกล่องหายไปไหนครับ?"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

****คำเตือน คำวิจารถึงผู้เขียนถ้าโดนวิจารแล้วไม่มีกำลังใจเขียนต่อโปรดอย่าอ่าน  จิงๆนะ เราขอพูดตรงๆนะ  ถ้าไม่พอใจอย่าฆ่ากันนะ > <  ถ้ากำลังใจน้อยอย่าอ่านเลยนะ เตือนแล้วนะ  แต่ถ้าอยากปรับปรุงข้อเสียแล้วทำใจได้ก็อ่านซะ เพราะมันดีต่อผู้เขียนที่ได้คำวิจารจากผู้อ่าน จิงๆนะ ..  *****

คือ จะบอกว่าชอบที่ให้หาของ 13 อย่างบนโลก

ชอบของแต่ละอย่างที่เอามารวมๆจากเรื่องอื่น

แต่ .. น่าจะมีประวัติอธิบายของพื้นฐานเรื่องให้ละเอียดกว่านี้หน่อยอะ - -

  อย่างน้อยเริ่มๆเรื่องก็ขอประวัติตัวละครซักคนก้ยังดี เอาประวติตัวดำเนินเรื่องน่าจะดีสุด - -

แต่ อย่าออกมาบอกทีเดียวหมดเลยนะ ให้เก็บๆบางอย่างไว้บอกกลางๆเรื่อง

แล้วอยากให้อธิบายเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นให้เยอะๆหน่อย จะเห็นว่าประโยคพูดเยอะมากก เหมือนเนื้อเรื่อง

ผ่านไปแบบขอไปที  อยากให้อธิบายว่า ไอของที่ตัวละครเจอมันมีลักษณะยังไงสีอะไรประมานเนี่ย

อธิบายว่าที่ๆยืนอยู่ตอนนี้เป็นยังไง เมืองโดยรอบเป้นยังไง  แต่อธิบายเอาพอให้คนอ่านนึกภาพออกอย่า

อธิบายมากไป เพราะมันจะน่าเบื่อ  วิจารในฐานะผู้อ่านมิได้วิจารในฐานะมือนักเขียนมือโปร

ตอนนี้ปัญหาคือ .. อ่านแล้ว งง มากมาย - -   

...   อย่าฆ่าเรานะ

โดนฆ่าแน่ /gg ล้อเล่นค่า ^ ^ ขอบคุณนะคะที่ช่วยชี้แนะ จะได้ปรับปรุงให้ดีขึ้นๆไปอีกค่า
ถ้าเป็นไปได้ขอคำวิจารณ์ในรูบแบบของคำแนะนำดีกว่าค่า~ ขอบคุณค่ะ

คือ จะบอกว่าชอบที่ให้หาของ 13 อย่างบนโลก

ชอบของแต่ละอย่างที่เอามารวมๆจากเรื่องอื่น

แต่ .. น่าจะมีประวัติอธิบายของพื้นฐานเรื่องให้ละเอียดกว่านี้หน่อยอะ - -

  อย่างน้อยเริ่มๆเรื่องก็ขอประวัติตัวละครซักคนก้ยังดี เอาประวติตัวดำเนินเรื่องน่าจะดีสุด - -

แต่ อย่าออกมาบอกทีเดียวหมดเลยนะ ให้เก็บๆบางอย่างไว้บอกกลางๆเรื่อง

แล้วอยากให้อธิบายเนื้อเรื่องที่เกิดขึ้นให้เยอะๆหน่อย จะเห็นว่าประโยคพูดเยอะมากก เหมือนเนื้อเรื่อง

ผ่านไปแบบขอไปที  อยากให้อธิบายว่า ไอของที่ตัวละครเจอมันมีลักษณะยังไงสีอะไรประมานเนี่ย

อธิบายว่าที่ๆยืนอยู่ตอนนี้เป็นยังไง เมืองโดยรอบเป้นยังไง  แต่อธิบายเอาพอให้คนอ่านนึกภาพออกอย่า

อธิบายมากไป เพราะมันจะน่าเบื่อ  วิจารในฐานะผู้อ่านมิได้วิจารในฐานะมือนักเขียนมือโปร

ตอนนี้ปัญหาคือ .. อ่านแล้ว งง มากมาย - -   

...   อย่าฆ่าเรานะ

ได้พูดกับพวกเราไว้ว่า.. "จำไว้นะหลานทั้งสองเอ๊ย..ภารกิจในครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าที่เจ้าทั้งสองคนคิดไว้มาก

นัก…ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้เจ้าจงมีสติ!!"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
   
                นี่ก็ผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้ว ผมกับโซฟอสเราสองคนก็ยังมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง….

"เซฟิรอส! หิวแล้วอะ…เราเดินกันมาครึ่งวันแล้วนะ..หาอะไรกินกันเถอะ!" โซฟอสบอกผมด้วยเสียงที่อ่อน

แรง

"นั่นสิ เอายังไงดีละทีนี้? เฮ้ยๆๆๆ ดูนั่นสิ!" ผมบอกด้วยเสียงตื่นเต้น…สิ่งที่ผมเห็นนะ มันเหมือนกับโอเอซิส

กลางทะเลทรายซาฮาร่าเลยละครับ!

"โอยยยย…..สวรรค์ทรงโปรด!!!" โซฟอสพูดด้วยความตื้นตัน

"เข้าไปเลยมั้ย?"

"เอาเลยๆ ดูซิว่าจะมีอะไรให้กินบ้าง" ผมพูดและผลักประตูเข้าไป…

"เฮ้ย..โซฟอส..เรามาผิดร้านรึเปล่า" ผมกระซิบกับโซฟอส พร้อมกับกวาดสายตามองดูรอบๆ และรู้สึกอึ้งๆ

ด้วยกันทั้งสองคน

"เอ่อ..อ..อ…เราว่า..เราก็ไม่รู้เหมือนกันนะ" โซฟอสตอบผมกลับมาอีกที

   
                     คืออันที่จริงแล้วผมกับโซฟอสเห็นร้านอาหารข้างทางร้านหนึ่ง เป็นร้านที่เราสองคนคิดว่ารอด

ตายกันแล้ว..แต่ว่า..ในร้านอาหารกลับมีแก๊งผู้ชายหน้าตามหาโหดสัก 20 คนได้ละมั้งครับ…(แล้วเราจะทำ

ยังไงกันดีละ..ที่นี้…)

"เฮ้ย! ไอหนูสองคนนั่นน่ะ!! มาทำอะไรแถวนี้! รู้มั้ย..ว่านี่มันถิ่นใคร?!" เสียงโหดเสียงหนึ่งดังขึ้น

"เอ่อ….พี่ยังไม่รู้เลยว่าถิ่นใคร..แล้วผมจะรู้มั้ยเนี่ย…" ผมนึกในใจ

"ผม..มาหาอะไรกินครับ..คิดว่าที่นี้เป็นร้านอาหาร..งั้นผะ..ผม ไม่รบกวนพี่ๆดีกว่านะ!" โซ-ฟอสพูดพลางดัน

ตัวผมที่กำลังยืนครุ่นคิดอยู่ว่าแถวนี้คือถิ่นใครออกไป..

"อะแฮ่ม!...คิดเหรอฮ๊า..ว่ามาแล้วจะออกไปง่ายๆ!" เสียงหนึ่งพูดขึ้นมาอีก..คราวนี้ทำเอาผมขนลุกชูชันไป

ทั้งตัวเลย

"หยุดสักที! เลิกแกล้งเจ้าหนูสองคนนั่นได้แล้ว!!!!" มีเสียงอีกเสียงหนึ่งตวาดออกมาอีก แต่ทว่าเสียงนี้ฟังดู

แล้วมีอำนาจยิ่งใหญ่นัก…น่าจะเป็นหัวหน้าแก๊งนะครับ..ผมคิดว่าอย่างนั้น..

ผมและโซฟอสหันกลับไปมอง..ชายผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่หน้าตาโหด สุขุม แต่แววตาของเขานั้นเต็มไปด้วย

ความฉลาดและเจ้าเล่ห์ เขาถามขึ้นอีกว่า..

"เจ้าหนู..เจ้ากำลังจะไปที่ไหน?"

"ผมจะไปที่เมืองไอซ์เบิร์นเมาท์ครับ..คือว่าเราสองคนจะไปทำธุระที่นั่น.." ผมตอบ

"อ้อ..ไอซ์เบิร์นเมาท์.." เขาบ่นพึมพำ

"ข้ามีวีธีที่จะทำให้เจ้าไปที่นั่นได้อย่างรวดเร็ว…เจ้าจะเอามั้ยละ?" เขาถามต่อ

"จริงหรือครับ?!" เราสองคนพูดพร้อมกัน

"อืม..แต่…มีเงื่อนไข..เจ้าสองคนจะต้องเอาของที่อยู่ในกระเป๋าของเจ้ามาเป็นค่าเดินทางในครั้งนี้..ของนั่น

นะ..สำคัญสำหรับเจ้ามากใช่มั้ยละ? เจ้าถึงไม่ยอมละสายตาจากมันเลย.."

"เอ่อ..เอาเป็นของอย่างอื่นไม่ได้เหรอครับ? ของพรรค์นี้น่ะไม่มีความสำคัญอะไรหรอกครับ ไม่ใช่เงินด้วย

ซ้ำ" โซฟอสถาม…

"อืม..งั้น..แลกด้วย ชีวิต ของเจ้าละเป็นยังไง?"

"ชะ..ชะ..ชีวิต..!!?" ผมพูดตะกุกตะกัก

"พอที..งั้นเราไปด้วยตัวของพวกเราเองดีกว่า!" โซฟอสตวาด

"ปัง!!" เสียงเปิดประตูดังขึ้น..

"อะฮ้า!...ไงเพื่อนยาก แอบมายึดถิ่นของข้ารึ?" เสียงอันเหี้ยมโหดเสียงหนึ่งดังขึ้น..ผมคิดว่าโหดกว่าเสียง

อื่นเป็นไหนๆ…

"เฮ้ย..ไอหนูสองคนนี้นะ..ออกไปซะ..อย่าให้พวกข้าเห็นหน้าอีก…ถ้าเห็นอีกละก็…แกตายแน่!" เสียงหนึ่ง

คำรามดังขึ้นมา

"เออ!...ผมก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่นักหรอก!" โซฟอสตะคอก - - และผลักผมกระเด็นออกนอกร้านไปเลย

"อุแหม่…เสียดายหนุ่มน้อยจังเลยนะฮ้า..ดั๊นว่าหล้อ..หล่อ! หนูทั้งสองฮะเราจะได้เจอกันอีกแน่เลยฮ่ะ!"

เสียงอันน่าขนลุกได้ตามมาหลอกหลอนผมก่อนผมออกจาร้านไป - -

    พอหลังจากที่ผมกับโซฟอสออกมา ก็มีเสียงการต่อสู้ภายในร้านเกิดขึ้น มันชุลมุนวุ่นวายไป

หมด ผมเองก็งง โซฟอสเองก็งง

"อะไรกันละว่ะเนี่ย..?" โซฟอสพูด

"นายก็ไม่รู้ เราก็ไม่รู้ ยังกับแก๊งมาเฟียฆ่าตัดตอนกันอย่านั้นละ" ผมบอก

"อ้าว..ไม่ได้ฆ่าหั่นศพเหรอ..??" โซฟอสบอก

"ช่างเหอะๆๆๆ จะตัดตอน หั่นศพก็เหมือนกันละมั้ง..หรือนายอยากโดนมั่งมะ?" ผมถาม

"นายจะโดนก่อนนะสิเพื่อนรัก หึๆๆ" โซฟอสตอบผมด้วยเสียงอันน่ากลัว

"เฮ้ย! มันแต่เล่นกันอยู่นั่นละ ไม่ได้เอาของไปให้พอดี อาหารกลางวันก็อด จริงๆเล้ย!" ผมบอก

"ไปเหอะ! หนทางอีกยาวไกล" โซฟอสบอก

    ผมกับโซฟอสได้เดินทางต่อมาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงกลางทะเลทรายใกล้กับเมืองมอร์รอค นี่ก็

กลางคืนแล้ว ผมว่าเดินทางต่อไปไม่ดีแน่ แต่ที่ผมกับโซฟอสรู้ก็คือ ที่นี้มีความอันตรายเต็มไปหมด เราสอง

คนได้กางเต็นท์ที่ลุงเซ็ฟให้มาอยู่กลางทะเลทราย

"ให้ตายเหอะ ไม่ยักรู้ว่าลมทะเลทรายมันพัดแรงขนาดนี้" ผมบอก

"ช่ายๆ แถมยิ่งดึกยิ่งหนาว" โซฟอสพูดพลางตักบะหมี่เข้าปาก

"แค่นี้ก็เหนื่อยทั้งวันแล้ว พรุ่งนี้จะได้ให้คัมภีร์และรีบๆกลับบ้านสักที" ผมบอกและถามต่อไปก่อนที่เราสอง

คนจะเข้านอนว่า "นายว่าคนที่ชื่อ นาที - - นทีอะไรเนี่ยจะรู้มั้ยว่าเรามาหา"

เอามาปนกันกี่เรื่อง ?  - -

• ที่ เมืองไลท์ทาลซัน ณ หมู่บ้าน โดร์นาร์ด บูเลอวาร์ด •

    "เฮ้ยยย!!....นี่นายทำอะไรของนายเนี่ยยยย!!! ปล่อยยยยยเซ่!!!!" ผมพูดขึ้นมา

"ไม่เอาอ่ะ! จะเปิดดดดดด!!!!!!!!!!" อีกเสียงหนึ่งพูดขึ้น

"ถ้านายเปิด..ปู่ได้ฆ่าเราสองคนแน่ๆ" ผมพูด

"อะ!หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ห้ามเปิด!! และอย่าแม้แต่จะคิด!! " เสียงแก่ๆอีกเสียงหนึ่งตะโกนดัง

ขึ้นมา เราทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบสงบโดยปราศจากเสียงตอบโต้ใดๆทั้งสิ้น….

(ประมาณว่าบรรยากาศมาคุ)
   
    ใช่แล้วล่ะครับ…ผมชื่อเซฟิรอส วูลฟ์ เพื่อนอีกคนที่ผมเถียงกับมันอยู่เมื่อตะกี้เนี้ย…

มันชื่อโซฟอส เวอร์โรนิก้า เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ พวกเราอาศัยอยู่ที่หมู่บ้าน

แห่งนี้ หมู่บ้านเล็กๆที่เงียบสงบ อุดมสมบูรณ์ตลอดปี….จะให้หาที่ดีๆแบบนี้ก็ไม่มีแล้วละ

ครับ

"เอ่อ…คือผม….." ผมพูดตะกุกตะกัก

"ปู่ครับ..ผมอยากรู้มากๆเลยละครับปู่ว่าเจ้ากล่องนี่เนี่ย..มันใส่อะไรไว้..ทำไมปู่ถึงไม่เปิดให้

พวกผมสองคนดูสักที.." โซฟอสพูดตัดบท

"เฮ้อ…เจ้าสองคนนี่ละน้า…ถึงเวลาแล้วซินะที่เจ้าจะได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้.." ปู่เซ็ฟพูด

ก่อนที่จะนั่งลงหน้าเตาผิงอุ่นๆ

    "เรื่องราวของกล่องใบนี้หน่ะนะ…มันเกิดขึ้นหลังจากมีเด็กกลุ่มหนึ่งได้เขียนบันทึก

เกี่ยวกับการทำนายต่างๆเอาไว้นะสิหลานเอ๊ย.. ว่าจะมีโรคระบาดร้ายแรงเกิดขึ้น จะเกิด

ระเบิดตามที่ต่างๆ เหมือนเป็นหายนะครั้งใหญ่เลยละ"

"แล้วมีผลอะไรมั้ยละครับปู่" โซฟอสถาม

"จะว่ามีมั้ยนะเหรอ..ฮืม…ปู่ก็ตอบลำบากนะ..ความจริงนะพอหายนะเหล่านั้นได้เกิดขึ้น เด็ก

กลุ่มที่เขียนบันทึกนั่นนะ ก็เริ่มตามหาของที่จะมาช่วยข้ามกาลเวลาได้นะซิ.."ปู่เซ็ฟตอบ

"ขะขะขะ…ข้ามกาล…เวลา…." ผมและโซฟอสพูดพร้อมกัน..

"มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อใช่มั้ยละหลาน..หืมม??"

"ครับ..เหลือเชื่อมาก" ผมตอบ

"พวกเจ้ารู้มั้ยว่ากาลเวลาเนี่ย…เป็นสิ่งต้องห้าม…..ไม่ว่ามันจะเดินทางไปไกลสักแค่ไหน…

ไม่ว่าใครจะทำอะไรกับมัน มันก็ต้องวกกลับมาที่เดิมอยู่ดี…"

"ครับปู่" พวกเราตอบพร้อมกัน

"ถึงแม้เด็กๆกลุ่มนั้นจะข้ามกาลเวลาที่ยับยั้งไม่ให้หายนะเกิดขึ้นมาได้ แต่ในที่สุดแล้ว..

หายนะเหล่านั้นก็ต้องเกิดขึ้น..ใครก็หยุดมันไว้ไม่ได้…"

"แล้วพวกเด็กๆกลุ่มนั้น..รู้ตัวมั้ยละครับปู่…ว่าพวกเขากำลังทำอะไร" โซฟอสถาม

"ปู่เองก็คิดว่า…คงจะรู้ตัวแค่ว่าถ้าหากข้ามกาลเวลามาได้หายนะเหล่านั้นก็จะไม่เกิดขึ้น.."

"เอาละ! ปู่คิดว่าถึงเวลาที่เราจะได้รับรู้เกี่ยวกับกล่องใบนี้สักทีสินะ" ปู่เซ็ฟบอก

    "กล่องใบนี้ชื่อของมันก็คือ "เบ็ทซาเรล หรือ กล่องแห่งเงา" กล่องใบนี้มันเกิดขึ้น

โดยผู้สร้างรู้ว่าจะต้องมีหายนะเกิดขึ้น กล่องนี้จะเก็บสิ่งที่สำคัญที่สุดเพื่อรอผู้สืบทอดที่จะ

สามารถเปิดมันและสามารถนำสิ่งของที่อยู่ในกล่องนี้ส่งให้กับผู้ที่จะทำภารกิจยังไงล่ะ….

หลาน…" ปู่เซ็ฟอธิบาย

"งั้นถ้าเกิดเปิดกล่องนี้และเอาของไปส่งให้แก่คนๆนั้น เรื่องก็จบสิครับปู่ ไม่เห็นจะยากเลย..

ใช่มะฟอส?" ผมพูด

"ช่ายเลยยย! ง่ายจะตาย!!!" โซฟอสพูด

"ง่ายเหรอหลาน..หืมมม? ถ้าเจ้าหาเบ็ทซาเรลอีกกล่องมาสิแล้วค่อยมาพูดกับปู่นะหลานรัก

เอ๊ยยย!" ปู่เซ็ฟพูด - - ตบหัวของเราสองคนเบาๆ..พร้อมกับเดินถือขวานเอาไปฟันฟืนหน้า

บ้านอย่างสบายอารมณ์

ตัดมาที่เมืองไอซ์เบิร์นเมาท์
   
"รุนรุน…พี่จอร์จกลับมาแล้วจ้า!"

"ไงพี่จอร์จ..เป็นยังไงบ้างหาได้ครบมั้ย" รุนรุนถาม พร้อมกับกวาดสายตามองไปแต่ละคน..

แล้วถามขึ้นมาอีกว่า…

"นี่พี่ไปอาบเลือดกันมาเหรอ? ทำไมถึงโชกเลือดกันอย่างงี้อะ?"

"โอยไปถามไอบ้า นที เอาเองเหอะ! พี่ไปดีกว่านะ…คาวเลือดชะมัด!" จอร์จพูดแล้วเดินไป

ที่อ่างล้างหน้าทันทีทันใด

"อ้าวพี่มิลี่..ทำไมข้อมือเหมือนโดนกรีดมาอย่างงั้นหน่ะ?" รุนรุนสงสัยอีก

"ช่างเถอะรุนรุน..เอาเป็นว่าเราหาของได้ครบแล้ว..พร้อมที่จะทำแล้วละ"มิลี่บอก

นทีพูดขึ้นว่า "เอาละพวกเรานอนซะ แล้วพรุ่งนี้เราไปที่โบสถ์พรอนเทียร์ร่ากัน"

ณ เวลาตี 5 ครึ่ง ที่โบสถ์พรอนเทียร์ร่า

"โอเค!พร้อมนะพวกเรา!" นทีบอก

"อืม!" ทั้งหมดกล่าวพร้อมกัน

    ทั้งหมดได้ทำพิธีข้ามกาลเวลาเพื่อไม่ให้หายนะเกิดขึ้น หารู้ไม่ว่าวิธีเหล่านั้นถึงจะ

ช่วยให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้แต่ลูกหลานเหลนโหลนของพวกเขาก็ไม่พ้นหายนะที่พวกเขา

ก่อขึ้นอยู่ดี…ในคืนนั้นฝนตกหนักตลอดทั้งคืนและไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุด พวกเขาฝันประ-

หลาดอย่างเดียวกันว่า "เรื่องราวยังไม่จบลงเพียงแค่นี้"

ตัดกลับมาที่เมืองไลท์ทาลซัน

    "ให้ตายซิ! ไอฝนนี่ตกอยู่ได้ทั้งวัน น้ำท่วมพอดี!!" โซฟอสบ่นพึมพำ

"นั่นสิ..จะตากผ้าก็ไม่ได้ตาก เหม็นอับหมดแล้วนะเนี่ย" ผมบ่นด้วยคน

"เริ่มแล้วซินะ" ปู่เซ็ฟพูด พร้อมกับจิบน้ำชาและอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย
"เริ่มแล้ว..เหรอครับ..??" ผมและโซฟอสถาม

"ฮืม!" ปู่เซ็ฟบอกพร้อมกับถอนหายใจยาวๆ

"พอกันทีซิน้า…เด็กพวกนี้นิ ถ้าเจอเมื่อไรจะตีให้ตายไปเลย!!" ปู่เซ็ฟพูดพลางหงุดหงิด

เล็กน้อย ปู่วางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินฉับๆไปทางทิศเหนือของบ้าน เข้าไปยังห้องเก็บของ

ชั้นใต้ดินและเรียกพวกผมทั้งสองคน

"เซฟิรอส โซฟอส!! เจ้าทั้งสองลงมานี่..เดี๋ยวนี้!!!"

"คะ..คะ..คร้าบบบบบ!!" พวกเราตอบ

"เอาละพวกเจ้าทั้งสองยืนมือออกมา…เอามือไว้เหนือเบ็ทซาเรล อยู่นิ่งๆห้ามเอามือขยับไป

ไหน" ปู่เซ็ฟสั่ง แล้วปู่ก็ท่องคาถาอะไรบางอย่างที่พวกเราฟังไม่ออก และก็เป็นอย่างที่ปู่คิด

จริงๆ เบ็ทซาเรลเปิดออก ข้างในเป็นคัมภีร์เก่าๆที่เขี่ยนด้วยอักษรฮิบบรู – หรืออักษรอะไร

สักอย่าง กับ…กับ…แอปเปิ้ลสองผล(?)

"เอ่อ…ไอคัมภีร์เนี่ยก็เข้าท่าอยู่หรอก แต่แอปเปิ้ลนี่นะสิ…." โซฟอสบอก

"เอาเถอะหลานเอ๊ย…ไม่ว่าจะเป็นของอะไรที่อยู่ในเบ็ทซาเรลนี้ก็ล้วนมีความสำคัญทั้งนั้น"

ปู่เซ็ฟบอก…ผมว่านะ ความจริงแล้วปู่ก็คงจะแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมถึงมีแอปเปิ้ลสอง

ผลอยู่ในกล่องใบนี้

"ฮื้มม!! นี่คือภารกิจของเจ้าทั้งสองคน!! ในฐานะผู้สืบทอด! เจ้าทั้งสองจะต้องนำคัมภีร์ และ

แอปเปิ้ลทั้งสองผล ไปฝากไว้ที่เมืองมอร์รอค แล้วไปหาร้านที่ชื่อ "อัลลินห์ สารพัดเครื่อง

ช่าง" เขาจะบอกทางไปเมืองไอซ์เบิร์นเมาท์ เจ้าทั้งสองต้องนำของไปส่งให้กับหมอที่ชื่อนที

แล้วเดินทางกลับ…เจ้าเข้าใจรึยัง? อย่าให้ปู่ต้องย้ำอีกที เข้าใจมั้ย?"

"ครับ!!" พวกผมตอบ