จาตุคามมมม

ว่าครูฝึกหวังดี อยากให้ท่านๆแกร่งสมกับเป็นชายชาตรี เอิ้กๆ

ปล.ผู้ชายเนี่ย ใส่ชุด รด. แล้วเท่ขึ้นหลายเปอร์เซ็นต์เลย กรี๊ดดดดด >o< (อาการกำเริบแล้ว)

ปล.2.โดยเฉพาะ #3 ดูดีจริงๆ(มีรูปด้วย ฮุๆ)

นั่นอาจเป็นเพราะ ความรักที่ครูฝึก มีให้พวกท่าน ...

เหอๆ กำลังไม่สบายกาย ไม่สบายใจอยู่เลย

เข้ากระทู้นี้แล้ว เหมาะมาก 

นี่เป็นพระอาจารย์มาตามสอดแนมเด็กหลังจากจบค่ายคุณธรรมฤเปล่า

แนวธรรมะตลอดเลยยยย

และก็คนนิสัยแย่บางกลุ่ม

ตอบ
ความไม่รู้จริงนี่แหละ...เป็นตัวการ

ทำไม?
ทุกข์ เพราะไม่รู้ความจริง......ว่า......

ชีวิตนี้  ไม่มีสิ่งใดที่ต้องให้ความสำคัญถึงกับเป็นทุกข์เป็นร้อนเลยสักอย่างเดียว
ไม่มีสิ่งใดเป็นของเราจริง แม้แต่ร่างกายที่อาศัยอยู่นี้ก็มิใช่เป็นของเราจริง
จะบังคับบัญชาไม่ให้แก่  ไม่ให้เจ็บ ไม่ให้ตาย ก็ไม่ได้    
จะบังคับจิตตนเองไม่ให้ทุกข์ ไม่ให้เครียด ไม่ให้กังวล ไม่ให้เหงา ก็ไม่ได้
ให้มีแต่ความสุขสนุกสนานอยู่ตลอดเวลา ก็ไม่ได้

จะมีอะไรบ้างที่เป็นของเราจริง??
ที่เราต้องถึงกับให้ความสำคัญจนเป็นทุกข์ เป็นร้อนไปกับมัน

เปรียบเหมือน

ชายขี้เหล่คนหนึ่ง ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ด้วยจิตใจที่แช่มชื่น
หันมองไปทางไหน ก็เห็นโลกระรื่นชื่นไปกับตน เพราะมีความรักล้นเอ่อท่วมจิตใจ
ด้วยหวังว่า "เย็นนี้ จะบอกรักกับหวานใจ"

" กริ๊ง กริ๊ง ๆๆๆ"( เสียงโทรศัพท์)

" ฮัลโล สวัสดีครับ.."
" กูเตือนมึงแล้วใช่มั๊ย !  อย่ามายุ่งกับเมียกู วันนี้มึงตาย"  (โทรศัพท์ข่มขู่)

ตั้งแต่วินาทีนั้น โลกทั้งโลกพลันมืดมน  แม้สุริยาจะสาดส่องแต่ก็มองไม่เห็นหนทาง
เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน  ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใด
ความเศร้า ความเหงาระคนด้วยความกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจมากเท่านั้น 
จนลืมกล่องแหวนเพชรเจ็ดกะรัตไปเสียสนิท

เขาเป็นทุกข์เพราะอะไร..???

เพราะไม่รู้ความจริงตามความเป็นจริงว่า " ที่แท้  ชายผู้นั้นโทรศัพท์มาผิดบ้าน !"